Ik kijk naar patronen. Patronen laten iets zien wat je in losse gebeurtenissen snel mist. En hoe vaker ik keek, hoe vaker ik hetzelfde zag gebeuren.
Je wordt niet ineens wakker met minder zelfvertrouwen. Er gebeurt iets waardoor je steeds iets minder gaat vertrouwen op wat je zelf ziet, voelt of weet.
Wat mij opviel, is dat veel meiden niet vastlopen omdat ze te weinig zelfvertrouwen hebben. Vaak zie ik juist het tegenovergestelde. Ze doen hun best. Houden rekening met anderen. Proberen het goed te doen. Alleen werkt wat hen ooit hielp niet altijd meer. Dat patroon bleef terugkomen en daar begon mijn nieuwsgierigheid.
Integratief kind- en jongerentherapeut en ouderbegeleider. Al meer dan twaalf jaar luister ik in mijn praktijk naar verhalen van kinderen, jongeren en ouders.
Maar meestal begint mijn werk niet bij wat iemand mij vertelt. Het begint bij wat eronder zichtbaar wordt. Bij de patronen. Bij wat iemand onderweg is gaan geloven. Bij wat iemand misschien altijd al wist, maar niet meer vertrouwt.
Daar begint voor mij het echte gesprek.
Eigenheid boven standaard.
Ik kies wat klopt, niet wat opvalt.
Een schoenentik.
Geen vaste stijl. Wel heel veel schoenen.
Altijd net iets extra's.
Een gesmolten hart voor aandacht en details.